ÇOCUKLARDA ÖZGÜVEN

ÇOCUGUMUN ÖZGÜVENLİ OLMASINI NASIL SAĞLARIM?

Çocuklarımızı yetiştirirken, onların özgüvenlerinin yüksek olmasını tercih ederiz. Çünkü özgüvenleri eksik olduğunda öğrenme kabiliyetleri yavaşlar, insan ilişkileri zayıf olur, ve yaratıcılık kabiliyetleri kısıtlanmış olur. Özgüveni eksik bir kişinin zihninin bir köşesi sürekli olarak meşguldur. Kendisiyle ilgili olumsuz inanç kalıpları oluşturur ve bunları bilinçaltına atar. Başkalarından eksik ya da zayıf olduğunu, ya da başarısız olduğunu düşünen bir çocuk artık başkaları ne kadar aksini iddia etse de özgüvenini yeniden elde edemez. Çünkü artık bilinçaltı bu konuda programlanmıştır ve çok geçtir.  Bilinçaltı sürekli zihninin bir köşesini aktif tutar ve kendisiyle ilgili olumsuz düşünceler üretir. Artık çocuğun zihni, tam kapasiteyle çalışamaz hale gelir. Oyun oynarken, ders çalışırken, anne babasıyla konuşurken, ya da televizyon seyrederken bile zihninin bir köşesi sürekli korkuları ve endişeleri ile meşguldür.

Peki bilinçaltı nasıl programlanıyor? Anne babalar olarak çocuklarımızı en iyi okullarda okutmak için çaba gösteriyoruz. Onlara herşeyin en iyisini alıyoruz. Kendi ihtiyaçlarımızdan önce onlarınkini karşılamaya çalışıyoruz. Yine de son yüzyılın çocukları özgüven eksikliği ve stress sorunları ile boğuşmak durumunda kalıyorlar. Özel okullarda okuyan çocuklarımızın özgüven geliştirmeye yönelik Amerikan Eğitim programlarında bulunmalarına rağmen yine de aynı sorunlarla boğuşmak zorunda kaldıklarını gözlemliyoruz.

Bilinçaltının en kolay ve en yoğun şekilde programlandığı yıllar, 0 ile 6 yaş araliğidir. 6 yaştan itibaren çocukta mantic gelişmeye başlar ve kendi muhakeme sistemi oluştuğu için etrafında gördüklerini sorgulamayı akıl eder. Ancak bu da yeterli değildir. Yetişkinlerin dahi kolayca beyinlerinin yıkanabildiğini düşünürsek, çocuklarımızın genç dimağlarının dış etkenlere ve anne babanın davranış biçimine ne oranda açık olduğunu tahmin edebilirsiniz.

Bilinçaltının programlanabilmesi için belli şartlar gerekir. Bunlardan en önemlileri

1. Sürekli tekrarlanan hareketler ve sözler..
2. Dış etkenlere kapalı bir ortamda uzun süre bulunmak?
3. Üzüntü, korku, endişe, ya da sevinç, coşku, sevgi gibi kuvvetli duygularla birlikte kendi zihninde oluşturduğu inanç kalıplarıdir.

Ebeveynler olarak çocuklarımızı nasıl farkında olmadan programladığımızı, onların hayatlarını etkileyecek inançları zaman zaman bilinçsizce empoze ettiğimizi görebiliyor musunuz? Çocuklarımıza doğrudan söylediğimiz sözlerin yani sıra, kendi aramızda aile içinde ya da çevremizdeki kişilerle olan iletişimimizde davranış modellerimiz, onlara aksini tembihlesek bile bilinçaltlarına yerleşir ve ilerde aynı şekilde davranırlar.

0 - 6 yaş arası çocuklarda bilinçaltı çok önemlidir ve son derece açıktır çünkü odak noktaları yaşadıkları ev ortamı ve yakın aile çevresidir. Dış etkenlere kapalıdır. Anne ve babalarını sürekli izlerler. Duyguları çok kuvvetlidir. Kolay korkar, ya da kolay sevinirler. Anne babaların bazen kendi kendilerine söylenmeleri bile onları etkiler.

3-4 yaşlarında bir çocuk düşünün. Elindeki şu bardağını yere düşürüyor. Cam bardak kırılıyor ve şu etrafa saçılıyor. O anda çocuk endişelenmektedir. Ve sizin ağzınızdan çıkacak her türlü söze bilinçaltı açılmıştır. Özellikle korku ve endişe anlarında kendi kendinize söylenmeniz bile onu etkiler. Hiç ummayacağınız sonuçlar doğurabilir. Örneğin
?Ne kadar beceriksizsin. Hala öğrenemedin şu bardağı doğru dürüst tutmayı. Ne zaman büyüyeceksin?? tarzında sözler çocukta
?Ben beceriksizim. Başarısızım. Büyümek çok zor.? Gibi öz saygısını ve değer duygusunu zedeleyici inanç kalıplarını beynine kazımasına sebep olur.

Bu çocuk mantığı henüz gelişmediği için, aslında beceriksiz olmadığını, annesinin sadece kızgınlıktan böyle konuştuğunu idrak edemez. En basit işleri bile yapamayacak hale gelir. Bu tarz kelimeleri artık kullanmasanız bile, eğer onun eline su bardağını vermekten sakınıyorsanız, beceriksizliğini tescil etmiş olursunuz. Artık çocuğunuz her elini attığı işte beceriksiz davranmaya başlayacaktir. Kendine güvenmeyen bir çocuk, başarısızlığa mahkumdur.

Özgüven ile ilgili detaylı bilgi vermeden önce şunu hatırlatmak isterim. Çocuklarımızla konuşurken, onlara olumlu kelimeler kullanmayı tercih edelim. Örneğin
?Ne kadar dikkatsizsin? yerine ?İstersen daha dikkatlı olabilirsin. Sana güveniyorum? diyebilirsiniz.

Örnek bir babadan çok güzel bir davranış görmüştüm. Sizlerle paylaşmak isterim. Minik kızı yere düşmüş dizini kanatmıştı. Canı fazla acımamasına rağmen korktuğu için öylesine şiddetli ağlıyordu ki, onu susturmaya imkan yoktu. Baba, kızını kucağına aldıktan sonra panik yapmadan yatıştırdı ve ona şunları söyledi
?Ne kadar cesaretlisin ve akıllısın yavrum. Ben olsam bu kadar düşseydim çok daha fazla ağlardım. Çok korkardım çünkü. Halbuki sen hiç korkmuyorsun. Böyle şeylerin bütün çocukların başına geldiğini biliyorsun galiba. Seninle gurur duyuyorum.?
Ve minik kız, yavaş yavaş gözlerini silerek ağlamasını durdurdu. Çünkü babasının tavrını görerek korkusunu yenmişti.

Çocuğumuzu, panik yaparak yerden kaldırıp çok acıyor mu diye endişeli bir tavırla soru sormamız, onu endişelendirir. Özellikle annelerin yüreği çocukları söz konusu olduğunda dayanıklı değildir. Hemen endişe ederler. Ve bu davranışlarını çocuklarını koruma amaçlı yaparlar. Halbuki o sırada minik  yavruları dikkatle kendilerini izliyordur. Korkmuştur. Zihinleri dış etkenlere kapalıdır ve söylediğiniz sözler ile davranış stiliniz önün bilinçaltına kazılıyordur.

Bilinçaltı programlaması yaptığınızın bilincindeyseniz eğer, çocuğunuza onun öğrenmesi ve inanmasını istediğiniz şekilde davranmayı hatırlayabilirsiniz. Bilinçli, özgüvenli, stress ile başa çıkmasını bilen sorumluluk sahibi evlatlar yetiştirmek için öncelikle kendimizi eğitmemiz gerekmektedir. Her türlü davranış ve sözümüzün, tıpkı bir kayıt cihazı gibi çocuğunuzun bilinçaltı tarafından kaydedildiğini bilmeliyiz.

Pek çok hipnoz seansı sırasında, danışanlarımın hatıraları anne karnına kadar geriye gidebilmektedir. Genç bir hanımla çalışırken, hayatı boyunca annesini korumaya çalıştığını, bu yüzden ilişkilerinin bozulduğunu fark ettim. Bir seans sırasında, anne karnına döndü ve babasının erkek evlat istediğini, ama henüz anne ve babasının kendi cinsiyetinin kız olduğunu bilmediklerini, ama babanın anneye kız bebek doğuracağı için kızacağını hatırladı. Annesini koruma içgüdüsü o noktada başlamıştı.

Sevgili hanımlar, hamilelik sırasında bile bebeğinizle olumlu kelimeler seçerek konuşmayı unutmayın. Eşinizin ve hatta varsa diğer çocuklarınızın da onunla sevgi sözcükleriyle konuşmasını sağlayın.

Konuyla ilgili detaylı bilgileri aşağıdaki alt başlıklara tıklayarak bulabilirsiniz.

Sevgilerimle?

 ÇOCUKLARDA ÖZGÜVEN NELERİ ETKİLER?

ANNE VE BABALARIN YAPTIKLARI ÖNEMLİ HATALAR

ÇOCUKLARDA ÖZGÜVEN OLUŞTURMAK İÇİN 4 ÖNEMLİ FAKTÖR

DAHİL OLMA HİSSİ VE PROBLEMLERE ÇÖZÜM ÖNERİLERİ

BANA ULAŞIN